لعنت به آدمهایی که چیزی نمی فهمن!
لعنت به اونها که همیشه سنگ میندازن
وقتی که داری از خوشی ها کام می گیری
دیوارِ درد و غصه از نیرنگ می سازن!

لعنت به اون ها که براشون آدمیت مُرد
حتی تو خوابم زشت و بی مقدار و ناچیزن
فکر می کنن انسانیت به ریش و تسبیحه
اما خدا شاهده که چقدر مریضن !

مادر...

دلم می خواست که این روزا...بهت دنیا رو می دادم
می دونم اینو می دونی...به داشتن ِ تو معتادم!
تو رویاهام برای تو گُل و ستاره می چینم
من آرامشُ از چشم ِ دعاهای تو می بینم
تو نصف ِ عمرتو صرف ِ شب و روزای من کردی
نوازش های گرمت رو تو هیچوقت کم نمی کردی
حتی وقتی که بد کردم، نگرفتی ازم روتو
دلم میخواد ببوسم من،دست و پیشونی و موتو

مژده آمد که بهـــــار از راه رسیــــــد
با لباسی سبــــز و رویایی سپیــــد
با همـــــان لبـــخنــــد زیبـا بر لبـش
لمس ِ یک دلشــوره در تاب و تبش
از پــی ِ ســـــال ِ نــــــود آمــد ز راه
با نگــــاهش گرم کرد این خانــــه را
باشـــد از امـــــروز تا پایان ِ ســـــال
روزها خوش باشــــد و وفـــق مــراد
غــم نباشــــد در دل و کاشـــانه ای
کس نبیـــند فقــــر را در خـــــانه ای
آســــمان ِ زنــــدگـــــی پُر نـــــور باد
درد و بیـــــماری از عالــــــــم دور باد